Cookies

Deze website maakt gebruik van cookies voor analyse, gepersonaliseerde inhoud en advertenties. Je hebt steeds het recht de cookies te weigeren dat niet essentieel zijn voor de basiswerking van onze website

Deze recycling expert wilde graag weten waar zijn oude scheerapparaat zou terechtkomen

Robin Ingenthron is een recycling expert uit het Amerikaanse Vermont. Toen zijn elektrische scheerapparaat zijn beste tijd had gehad, wilde hij graag weten waar het terecht zou komen. Op zijn blog deed hij verslag van zijn onderzoek.

“Ik heb mijn baard jarenlang getrimd met een Braun die ik ooit van mijn moeder voor Kerstmis had gekregen. De scheerkop heb ik twee keer vervangen. (Fantastisch, trouwens, dat die apart online te koop zijn.) Het is een heroplaadbaar toestel. En hoewel ik het meestal dag en nacht in het stopcontact liet steken, hield de batterij op reis toch meestal nog enkele dagen stand gedurende de 60 seconden die ik nodig heb om mezelf te scheren. Maar goed. Nu heeft de scheerkop het dus voor een derde keer begeven en wil ik graag weten wat ermee gebeurt als ik het afdank.

Als ik de scheerkop niet vervang, zou dat in theorie door iemand anders wel kunnen gebeuren. Ergens in een meer spaarzaam land dan het onze – ik denk aan Afrika – zou mijn scheerapparaat dan alsnog een tweede leven kunnen krijgen, al zou het daar moeten opboksen tegen een ruim aanbod van goedkopere Aziatische apparaten. Bovendien valt nog te bezien hoe vlot je in Afrika een nieuwe scheerkop op de kop tikt.”

Made in Germany

“Komt daarbij dat ik mijn occasie wellicht nog niet zo makkelijk op een legale manier het land uit zou krijgen. Zowel de piepkleine printplaat als de herlaadbare batterij staan op de lijst van het elektro-afval dat niet zomaar geëxporteerd mag worden. Recycleren dan maar? Ik stel me voor dat de hoeveelheid koper alleen al de moeite van het recycleren waard is, zeker vergeleken bij de inspanning die nodig zou zijn om dezelfde hoeveelheid uit erts te halen.

Stel dat mijn scheerapparaat toch het land uitgeraakt via het informele recyclagecircuit. Waar zou het dan belanden? In dat geval zou het op de kop getikt kunnen worden door een kleine afvalhandelaar zoals je die bijvoorbeeld aan het werk kunt zien op de Goma vlooienmarkt in Caïro. Op dat soort marktjes circuleert derdehands elektro allerhande, tot en met muurschakelaars toe die ooit ergens in Europa uit het bouwpuin werden gevist. Made in Germany staat er in hoger aanzien dan Chinese elektro. Dus zo onrealistisch lijkt deze piste me niet. Ik zie mijn oude Braun daar wel te koop aangeboden worden, op een dekentje vol met andere gadgets van mysterieuze oorsprong. Het jammere is wel dat ik in dit scenario wellicht het verdere spoor bijster zou raken.

Een andere mogelijkheid is dat mijn oude scheerapparaat bovenop zo’n vuurtje van koperkabels belandt, waarmee de kinderen op dat beruchte elektrostort in Ghana kostbare metalen terugwinnen. Plastic verbranden is op zich al een kwalijke zaak, uiteraard. Maar zo mogelijk nog smeriger is het loodsoldeersel dat op de as zou druipen. De heroplaadbare lithiumbatterij is dan weer meer waard op de markt voor ‘oud ijzer’. Dus, als de stokebrand zijn recyclagebusiness kent, steekt hij die niet mee in brand.”

Stevige smak?

In hoeverre is dit soort recyclage nog minder schadelijk dan het alternatief dat kopermijnbouw heet, zou je je hierbij kunnen afvragen. En terecht. Als die kopermijnen, zoals in Borneo het geval is, de habitat van de orang-oetan bedreigen, dan ben je daar in Ghana misschien nog net iets beter af. Maar heel fraai is het natuurlijk allemaal niet, die praktijk waarbij elektro-afval wordt verscheept om de ‘recyclage’ te laten beredderen door het lokale informele circuit.

Wat zou nog een alternatief kunnen zijn? Laat ons ervan uitgaan dat het scheerapparaat niet op dat dekentje op de vlooienmarkt, maar bij een lokale bonafide recycleerder belandt, die het vervolgens met de hand laat demonteren.

Een stevige smak op een betonnen vloer of in een metalen vat zou kunnen volstaan om het plastic eraf te krijgen. Met een kabelsnijder krijg je daarna de printplaat, het koperdraad en het stalen frame gesorteerd. De printplaat zou naar een gespecialiseerde verwerker in Japan of België kunnen worden gestuurd. Het staal maak je op die manier onmiddellijk weer als grondstof beschikbaar, net als het koper dat je manueel van zijn plastic omhulsel kunt scheiden. Op schrootvuurtjes én transport zou op die manier serieus kunnen worden bespaard.

Maar dat zijn dus allemaal scenario’s die ervan uitgaan dat mijn oude scheerapparaat het land uitgeraakt. Of het dan niet in de VS ontmanteld zou kunnen worden? Uiteraard. Alleen is het in dat geval niet denkbeeldig dat het simpelweg bij een schroothandelaar door de versnipperaar wordt gehaald. (…) In nogal wat Amerikaanse staten wordt in ieder geval genoegen genomen met mechanische recyclage.

Blijft tot slot nog de mogelijkheid dat we mijn trouwe trimmer terugsturen naar Braun... en het aan de fabrikant overlaten om – uit een van de hierboven genoemde? – het beste recyclagescenario te kiezen.”

Dan biedt Recupel in België gelukkig betere opties. Je hoeft zelfs niet naar het containerpark/recyclagepark met kleine elektrische toestellen die je wilt afdanken. Ze passen ook in de RecyclePunten die je vindt in tal van winkels bij jou in de buurt (supermarkten, elektrowinkels, doe-het-zelf zaken en shoppingcentra). Als je je oude scheerapparaat daar afgeeft, ben je zeker dat het op de best mogelijke manier gerecycleerd wordt.

 

Foto: Mk2010, Wikimedia Commons.

esc